ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

H Rawhya είναι μια 60χρονη μητέρα με τρεις γιούς με ειδικές ανάγκες, που ζουν όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι σε ένα χωριό. Όταν ακούς την ιστορία της Rawhya νομίζεις ότι θα είναι λυπητερή, αλλά αυτή είναι διαφορετική, η ιστορία της είναι γεμάτη από δύναμη, αγάπη και πίστη. Η ταινία αφορά  την καρδιά της Rawhya που έγινε το καταφύγιο των γιών της.

Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένα 12χρονο τυφλό αγόρι που μας προσκαλεί στο δικό του κόσμο και μας μιλάει για τις μεγαλύτερες χαρές του και ανησυχίες. Η κάμερα τον παρακολουθεί στις καθημερινές του δουλειές και μαθήματα καθώς και όταν παίζει ή περπατάει έξω από το σπίτι του. Ο Στας μιλάει με απλοτητα και ειλικρίνεια για τα προβλήματα που πρέπει να ξεπεράσει και για αυτούς που τον βοηθάνε στον αγώνα του. Παράλληλα η ταινία εστιάζει στις ποιότητες του φωτός, ακριβώς στην οπτική του κόσμου που ο Στας δεν μπορεί να αντιληφθεί.

Ο Άλπερ που έχει ακουστική αναπηρία και δυσμορφία, γατζώνεται στη ζωή μέσα από την τέχνη.

Έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Παρόλα αυτά τα τοξικά κατάλοιπα δεν εξασθενούν. Χορεύοντας ενώ ταυτόχρονα περπατούν και ονειρεύονται, το “Rhizophora” ακολουθεί έντεκα νέους/νέες με αναπηρίες από το Βιετναμ, οι οποίες προκλήθηκαν από το “Agent Orange” (μια μίξη ζιζανιοκτόνων που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ από το 1962-1971 για να ψεκάζουν το Βιετνάμ), σε ένα παιχνιδιάρικο και προσωπικό ταξίδι μέσα στη μέρα τους. Καθώς η ταινία εξελίσσεται γινόμαστε όλο και πιο ευπρόσδεκτοι στον πλούσιο συμβιωτικό τους κόσμο. Το “Rhizophora” επινοήθηκε και υλοποιήθηκε με μια συνεργατική διαδικασία ανάμεσα στην ομάδα των παιδιών που απεικονίζονται και το καλλιτεχνικό δίδυμο  ¿Che.Ne.So? με έδρα το Βερολίνο. Είναι ταυτόχρονα ένας διαλογισμός στον συνεχιζόμενο αντίκτυπο του πολέμου και μια ωδή στη δύναμη της ζωής, που μπορεί να ανθίσει ακόμα και στις πιο τοξικές συνθήκες.

Μπορεί ένα άσχημο δυστύχημα να οδηγήσει σε ένα νέο ξεκίνημα; Ακολουθούμε αρκετούς παίκτες μπάσκετ σε αμαξίδια που οι προσωπικές τους ιστορίες δείχνουν τον δρόμο απο την αποξένωση και την κατάθλιψη στην κοινωνικοποίηση και την αυτογνωσία.

Ο Κήπος της Ελπίδας είναι η ιστορία τεσσάρων νεαρών ατόμων που εργάζονταν σε μια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση για άτομα με νοητική αναπηρία και αυτισμό. Η ταινία είναι μια σύντομη καταγραφή των προσπαθειών τους να ανταποκριθούν στα εργασιακά τους καθήκοντά ενώ ταυτόχρονα μιλάνε για τους φόβους τους, τις ελπίδες και τις επιθυμίες τους.