Open Call – 6° BCK Συμπόσιο Κινηματογράφου
Το φετινό θέμα του συμποσίου είναι ΚΙΝΟ LUDENS* και μέσα από μία σειρά προβολών, καλλιτεχνικών εγκαταστάσεων, εργαστηρίων και παράλληλων δράσεων, επικεντρώνεται στην παρουσία του παιχνιδιού και τη σημασία του στις πολλαπλές πτυχές της ενήλικης ζωής και καθημερινότητας, αναδεικνύοντας την διαδραστικότητα στον κινηματογραφο, όχι απαραίτητα μόνο μέσω των νέων τεχνολογιών, αλλά και τη σημασία του παιχνιδιού στην κατασκευή ενός κινηματογραφικού έργου και την απαραίτητη υπάρξη του σε όλα τα στάδια παραγωγής. Επιπλέον, ο σχεδιασμός των παράλληλων δράσεων επικεντρώνεται στην επιμόρφωση και ενημέρωση γύρω από ποικίλα καλλιτεχνικά και κοινωνικά ζητήματα μέσω διαδραστικών παιχνιδιών για ενήλικες, εφήβους και παιδιά.
Είμαστε ενθουσιασμένοι που για ακόμα μία φορά ανοίγουμε τις πόρτες μας σε έργα που εξερευνούν την ανθρώπινη εμπειρία, προκαλούν και μας εμπνέουν να φανταστούμε νέες δυνατότητες. Ανυπομονούμε να δούμε τις ταινίες που θα υποβληθούν φέτος. Το συμπόσιο είναι ανοιχτό σε όλα τα είδη που εντάσσονται στο πλαίσιο του θέματος KINO LUDENS, – συμπεριλαμβανομένων των αφηγηματικών ταινιών, των ντοκιμαντέρ, των μικρού μήκους και των πειραματικών έργων – καθώς και των διαδραστικών ταινιών παλαιότερων και σύγχρονων τεχνικών.
Φέτος δεχόμαστε επίσης podcasts που ταιριάζουν στο θέμα του συμποσίου. Οι αποδεκτές γλώσσες για τα podcasts είναι μόνο τα Eλληνικά & τα Αγγλικά.
Τέλος, αναζητούμε ταινίες βωβού κινηματογράφου. Οι κινηματογραφιστές αυτής της κατηγορίας πρέπει να είναι ανοιχτοί στο γεγονός ότι οι ταινίες τους θα παρουσιαστούν στο πλαίσιο ενός live DJ set.
*To Kino Ludens (ο παίζων κινηματογράφος) αποτελεί παράφραση του βιβλίου Homo Ludens του Γιόχαν Χάιζινγκα, Ολλανδού θεωρητικού ιστορίας και πολιτισμού, το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1938 και εξέτασε για πρώτη φορά τη διαχρονική παρουσία και τα ζωτικά οφέλη του παιχνιδιού στον πολιτισμό και την κοινωνία. Ήδη σχεδόν έναν αιώνα πριν, ο Χάιζινγκα αναγνωρίζει το παίζειν ως αναγκαία (αν και όχι επαρκή) συνθήκη για τη δημιουργία του πολιτισμού. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και ο ίδιος, «o πολιτισμός, στις αρχικές του φάσεις, παίζεται. Δεν γεννιέται από το παιχνίδι σαν ένα βρέφος που αποσπάται από τη μήτρα: γεννιέται στο και ως παιχνίδι, και ουδέποτε εγκαταλείπει τον χώρο του παιχνιδιού.»2 Ως μια συνθήκη «εξίσου ακριβώς σπουδαία όσο το λογίζεσθαι [Homo Sapiens] και το κατασκευάζειν [Homo Faber]», το παίζειν φέρει εγγενώς τη δυνατότητα να είναι ελεύθερο και απροϋπόθετο, αποδεσμευμένο από υπολογισμούς και συμφέροντα, και να διαφοροποιείται από τη «συνηθισμένη» και «πραγματική» ζωή τόσο ως απρόβλεπτη επιτελεστική διαδικασία με δική του διάρκεια και χώρο όσο και ως βιωμένη εμπειρία.